the-cure_001209_MainPicture.jpgZoals eerder gemeld was ik gisteren voor de zoveelste keer bij een concert van The Cure. Ik vraag me werkelijk af of het nog beter kan.

Over het voorprogramma zal ik het niet hebben. Ik heb mijn best gedaan enige vorm van muziek, ritme of stijl te ontdekken, maar helaas, dat zat er dus niet in. Bezopen eigenlijk dat zo’n band in het voorprogramma van The Cure kan staan. Als ik het goed begreep waren dit jongens uit Sheffield en daar hadden ze nooit los gelaten mogen worden.

Dan the Cure zelf. Ik heb inmiddels honderden concerten gezien en The Cure een keer of 15, maar dit was toch verreweg mijn beste concertervaring ooit. Ik ben natuurlijk al zo’n jaar of 25 min of meer bezeten van Gallup, Thompson en Smith en ben natuurlijk behoorlijk bevooroordeeld. Maar toch, als een concert bagger is dan ben ik de laatste om dat niet toe te geven.

In ruim 3 uur en 15 minuten kwamen alle stijlen van The Cure voorbij. Want vele stijlen zijn er. Als je alle muziek in de loop der jaren op een rij zet merk je een verscheidenheid aan muziek. Stijlen die bepaald werden door muzikale vaardigheden van de band maar zeker ook bepaald werden (en worden) door de geestelijke gesteldheid van Robert Smith. Met de geestelijke gesteldheid van Smith zat het vanavond wel snor.

De nummers in het begin van het optreden kwamen voornamelijk van Disintegration, afgewisseld met voor mij twee onbekende nummers. Na al die tijd ken ik blijkbaar toch nog niet alles. Een van mijn favoriete nummers ‘One Hundered Years’ was werkelijk fantastisch. Leuk dat achter de band op het podium, de CD/LP hoesjes getoond werden van de verschillende CD’s/LP’s. Een feest van herkenning.

Dan, na zo’n 1 1/2 uur spelen, zie ik dingen op het podium die ik nog niet eerder bij The Cure gezien heb. Eerst pakt Robert Smith de microfoon in zijn handen en loopt langzaam zingend over het podium. Ik kan me niet herinneren de man ooit zonder gitaar gezien te hebben. Hij komt dan ook wel erg houterig en een beetje vatsig over. Maar he! Wie is dat niet tussen de 45 en 50?

Maar het kan nog gekker. Op een gegeven moment zingt hij het publiek toe en hij lijkt zelfs enig contact met het publiek te zoeken, ook dat was voor mij een geheel nieuwe ervaring. Als hij dan ook nog eens echt gaat bewegen, zijn arm omhoog brengt en zelfs voorzichtig op de maat van de muziek meebeweegt is het feest compleet. Aan de reaktie van het publiek te zien was ik niet de enige die zich hierover verbaasde. Op een gegeven moment kreeg ik wel het idee dat hij op een bepaalde manier afscheid aan het nemen was van het publiek en het zal me niet verbazen dat dit het laatste concert van The Cure in Nederland blijkt te zijn. Hopelijk zit ik er helemaal naast want van dit soort concerten lust ik er nog wel een paar, again and again and again and again….

Dan na een uurtje of 2 uur lijken ze op te houden en verdwijnen ze van het podium. We weten dat ze terug komen want afgelopen vrijdag hebben ze in Antwerpen bijna 3 uur staan staan te jammen en dus zal dat hier ook het geval zijn. Inderdaad komen ze terug en Smith begint zelfs te praten tegen het publiek. We kunnen kiezen wat we willen horen, een aantal vrolijke popsongs of iets van Faith. Smith geeft zelf het antwoord, natuurlijk willen we ‘both’. En dat hebben we geweten.

Na Three Imaginairy Boys, van de gelijknamige CD (ja Frank, ik kan het ook niet helpen) komt zo’n beetje de hele CD/LP voorbij, 8 nummers aan 1 stuk, van ‘Killing an Arab’ tot ’10:15 Saturday Night’ en ‘Grinding Halts’. Het kan goed 15 jaar geleden zijn dat ik deze vroege nummers live gehoord heb. Super! Ook tussendoor nog een kort uitstapje naar ‘The Walk’ en ‘Love Cats’. Wel vreemd dat ze deze twee laatste nummers spelen want als ik me de biografie van Smith goed herinner vond hij deze songs een van de grootste miskleunen uit zijn carriere. Hij vond de songs te populair klinken, net als ik trouwens. Maar voor mij is op dat moment alles mooi, zolang Gallups bas doorgaat en mijn broekspijpen laat bewegen is het goed.

Dan stappen ze voor de tweede keer van het podium af om 5 minuten later weer terug te komen want Faith was nog beloofd. De uitvoering van Faith duurt volens mij een minuut of 12 met wel erg veel kippevel, daarna als bonus ook nog eens ‘good old’ Forrest, een nummer wat zelfs de leken zullen kennen. Als ik me niet vergis het eerste nummer van de eerste LP. Vooral de afsluitende baspartij van Gallup in de laatste minuut van Forrest waarbij hij als een kromme houthakker, zwaar gebogen over zijn zwart/witte Rickenbacker bas door blijft zagen, zal me lang bijblijven. Subliem!

Ruim 3 uur en een kwartier en 38 nummers verder heb je nog niet genoeg maar aan alles komt een eind. Vermoeiend dat luisteren, of de leeftijd een rol speelt of dat het de gyros van de Rotterdamse Griek was weet ik niet, dat het helemaal af was weet ik wel. En als dan ik dan toch een minpuntje moet noemen is het feit dat het nummer ‘Bloodflowers’ niet voorbij kwam, maar dat heb je gisteren hier al kunnen horen. De komende maand moeten we nog even naar Closer to Curtis, Portishead en de Editors maar daarna mag de ‘Cure 5 tour’ voorbij komen! There is nothing left to burn!

Hieronder staan weer twee video impressies (zoals gewoonlijk van erg slechte kwaliteit. Tip: zet je speaker minimaal open).

DelenShare on Facebook0Tweet about this on TwitterShare on Google+0Share on LinkedIn0Pin on Pinterest0Email this to someone

4 COMMENTS

  1. In het begin van hun carrière vond ik ze bere goed. Later toen werden ze een beetje clownesk en poppy maar ik geloof dat ze daar nu ook een beetje afstand van nemen. Ik lees ook verder goede recensies. Je hebt een top avond gehad.

  2. Geweldig dat je zo’n fijne avond hebt beleefd. Da’s wel duidelijk want je hebt haast te weinig woorden om het te beschrijven.
    Smaken verschillen zoals je weet, ik heb één fillempje geprobeerd. Ik klokte 18 seconden voordat ik op de stopknop drukte. Ik heb geloof ik al eens gezegd dat ik The Cure deprimerende jaren-80 crap vind dus waarom zou ik dat hier herhalen…
    Maar, geniet er rustig van!

  3. @allemaal: inderdaad een happening om niet snel te vergeten.

    @Dolf: Ja, dat heb je al eens gezegd, kniesoor! 🙂

Comments are closed.